Η αντιύλη άλλαξε τη φυσική και η ανακάλυψη της αντιμνήμης θα μπορούσε να φέρει επανάσταση στην νευροεπιστήμη

Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ανακαλύψεις του περασμένου αιώνα ήταν η ύπαρξη της αντιύλης, που υπάρχει ως κατοπτρικό είδωλο υποατομικών σωματίων ύλης, όπως ηλεκτρόνια, πρωτόνια και κουάρκ, αλλά με αντίθετο φορτίο. Η αντιύλη εμβαθύνει την κατανόησή μας για το σύμπαν και τους νόμους της φυσικής και τώρα η ίδια ιδέα προτείνεται για να εξηγήσει κάτι εξίσου μυστήριο: τη μνήμη.

Όταν δημιουργούνται και ανακαλούνται μνήμες, δημιουργούνται νέες και ισχυρές ηλεκτρικές συνδέσεις μεταξύ νευρώνων στον εγκέφαλο. Η μνήμη αναπαριστάνεται από αυτές τις νέες συνδέσεις μεταξύ των νευρώνων. Όμως, μια νέα θεωρία που βασίζεται στην έρευνα σε ζώα και σε μαθηματικά μοντέλα, υποστηρίζει ότι την ίδια περίοδο που δημιουργείται η μνήμη, μια «αντιμνήμη» γεννιέται επίσης, που είναι η διαμόρφωση συνδέσεων μεταξύ νευρώνων που παρέχουν το ακριβώς αντίθετο πρότυπο ηλεκτρικής δραστηριότητας από αυτό που σχηματοποιεί την κανονική μνήμη. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι αυτό βοηθάει στη διατήρηση της ισορροπίας της ηλεκτρικής δραστηριότητας στον εγκέφαλο.

Η ανάπτυξη ισχυρότερων συνάψεων μεταξύ των νευρώνων είναι μέρος της κανονικής διαδικασίας της μάθησης. Η διέγερση που οδηγεί σε αυτή την ισχυροποίηση όταν είναι υπερβολικά μεγάλη μπορεί να προκαλέσει προβλήματα. Τα επίπεδα της ηλεκτρικής δραστηριότητας στον εγκέφαλο είναι λεπτεπίλεπτα και με ακρίβεια ισορροπημένα. Οποιαδήποτε υπερβολική διέγερση στον εγκέφαλο καταστρέφει αυτή την ισορροπία. Στην πραγματικότητα η ηλεκτρική ανισορροπία θεωρείται ότι βρίσκεται πίσω από ορισμένα γνωστικά προβλήματα που συνδέονται με ψυχιατρικές και ψυχολογικές καταστάσεις, όπως ο αυτισμός και η σχιζοφρένεια.

Προσπαθώντας να κατανοήσουν τις επιδράσεις της ανισορροπίας, οι επιστήμονες έφθασαν στο συμπέρασμα ότι πρέπει να υπάρχει μια δεύτερη διαδικασία μάθησης, που δρα για να εξισορροπήσει τη διέγερση που προκλήθηκε από τη νέα μνήμη για να κρατήσει το όλο σύστημα υπό έλεγχο. Η υπόθεση είναι ότι, όπως έχουμε ύλη και αντιύλη, έτσι θα πρέπει να υπάρχει μια αντιμνήμη για κάθε μνήμη. Αυτή το ακριβές κατοπτρικό είδωλο της διέγερσης της νέας μνήμης με την ανασταλτική της αντιμνήμη, εμποδίζει μια ανεξέλεγκτη θύελλα εγκεφαλικής δραστηριότητας, διασφαλίζοντας ότι το σύστημα παραμένει σε ισορροπία. Ενώ η μνήμη είναι ακόμη παρούσα, η δραστηριότητα που προκαλείται είναι υποτονική. Με αυτό τον τρόπο, οι αντιμνήμες λειτουργούν για να σιγάζουν την κανονική μνήμη χωρίς να τη σβήνουν.

Τα στοιχεία για τις αντιμνήμες, μέχρι τώρα, προέρχονται μόνο από πειραματικές εργασίες σε τρωκτικά και στοιχεία από μαθηματικά μοντέλα. Τα πειράματα αυτά απαιτούν την απευθείας καταγραφή από το εσωτερικό του εγκεφάλου, με τη χρήση ηλεκτροδίων και επειδή, όπως είναι εύκολο να εννοηθεί, για να γίνει κάτι τέτοιο στον άνθρωπο είναι παρακινδυνευμένο, οι επιστήμονες δεν είναι ακόμη σε θέση απευθείας να υποστηρίξουν την παρουσία των αντιμνημών στον άνθρωπο. Σε μελέτη που δημοσιεύεται στο περιοδικό Neuron, μια ομάδα ερευνητών από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και το UCL (University College London) έχουν επινοήσει μια έξυπνη μέθοδο να προσδιορίσουν αν η μνήμη του ανθρώπου λειτουργεί στις ίδιες γραμμές με αυτές των ζωικών εξαδέλφων του.

Όπως η μαθηματική θεωρία της αντιύλης και η μετέπειτα ανακάλυψή της στη φύση, καθώς και η δημιουργία της στο εργαστήριο ήταν τεράστιας σημασίας για τη φυσική του 20ου αιώνα, φαίνεται ότι η διερεύνηση αυτής της αινιγματικής υπόθεσης της αντιμνήμης θα είναι δυνητικά επαναστατική για την κατανόηση του εγκεφάλου και μια σημαντική εστίαση της ερευνητικής προσπάθειας για τον ερχόμενο αιώνα.

Πηγή: The Conversation

Περισσότερα στην μελέτη: Unmasking Latent Inhibitory Connections in Human Cortex to Reveal Dormant Cortical Memories, Neuron

__________________

Από Egno Editorial 

CERN-Υποατομική Φυσική: Από τους ερευνητές στο CERN επιβεβαιώνεται η ανακάλυψη του πεντακουάρκ

Τελικά τα πεντακουάρκ είναι εδώ και φαίνεται ότι θα παραμείνουν. Δυο νέες μελέτες από τη συνεργασία LHCb στον επιταχυντή LHC του CERN εξανεμίζουν οποιεσδήποτε αμφιβολίες παρέμεναν σχετικά με την ανακάλυψη των εξωτικών σωματιδίων πέντε-κουάρκ που είχε ανακοινωθεί την περασμένη χρονιά-το 2015. Η μια μελέτη αποδεικνύει ότι τα στοιχεία για τα πεντακουάρκ διαμορφώθηκαν ανεξάρτητα. Η άλλη αναφέρει στοιχεία για εξωτικά σωματίδια αδρονίων-των οποίων οι ιδιότητες συμφωνούν με αυτά των πεντακουάρκ που παρατηρήθηκαν προηγουμένως-σε ένα νέο κανάλι διάσπασης σωματιδίου.

Τα κουάρκ κανονικά συγκεντρώνονται σε ομάδες των δυο και τριών. Αλλά τα τελευταία δυο χρόνια η συνεργασία LHCb έχει επιβεβαιώσει την ύπαρξη των εξωτικών σωματιδίων τεσσάρων-κουάρκ και πέντε-κουάρκ, που είχαν από καιρό προβλεφθεί από τους θεωρητικούς φυσικούς. Στη περίπτωση του πεντακουάρκ, η ομάδα ανέλυσε το 2015 δεδομένα από τη διάσπαση του σωματιδίου Λb, το οποίο συνίσταται από τρία κουάρκ, σε τρία σωματίδια που περιέχουν κουάρκ: ένα J/ψ, ένα πρωτόνιο και ένα φορτισμένο καόνιο. Οι επιστήμονες βρήκαν ότι μερικές φορές όταν το Λb διασπάται, μετατρέπεται σε μια ενδιάμεση κατάσταση που περιλαμβάνει ένα σωματίδιο πέντε-κουάρκ και ένα καόνιο. Αλλά παρόλο που είχαν μια τεράστια στατιστική σημαντικότητα των 9σ, το αποτέλεσμα βασίζονταν σε παραδοχές μοντέλου σχετικά με τη φύση άλλων ενδιάμεσων καταστάσεων που περιέχουν καόνιο και πρωτόνιο.

Σε μια από τις νέες μελέτες, οι ερευνητές επεξεργάστηκαν και πάλι την ανάλυση, εξαλείφοντας αυτές τις παραδοχές και έδειξαν με μια σημαντικότητα πάνω από 9σ ότι τα πεντεκαουάρκ είναι πράγματι απαραίτητα για να εξηγήσουν τα δεδομένα. Στην άλλη μελέτη, η ομάδα ξεκαθάρισε δεδομένα από ένα άλλο κανάλι διάσπασης του Λb, στο οποίο το σωματίδιο διασπάται σε ένα J/ψ, ένα πρωτόνιο και ένα φορτισμένο πιόνιο. Οι ερευνητές έδειξαν ότι τα δεδομένα είναι σύμφωνα με τη θεωρητική πρόβλεψη για διασπάσεις που αφορούν τον ίδιο τύπο των πεντακουάρκ όπως αυτά που ανιχνεύθηκαν προηγουμένως.

Πηγή: APS

Περισσότερα στις μελέτες:
(1) Evidence for Exotic Hadron Contributions to Λ0_b→J/ψpπ−Λb0→J/ψpπ− Decays. Phys. Rev. Lett. 117, 082003 και
(2) Model-Independent Evidence for J/ψpJ/ψp Contributions to Λ0_b→J/ψpK− Decays. Phys. Rev. Lett. 117, 082002

____________

Από Egno Editorial στις 18 Αυγούστου 2016

H Ασημίνα Αρβανιτάκη είναι η πρώτη γυναίκα κάτοχος έδρας στο κορυφαίο Ινστιτούτο Θεωρητικής Φυσικής Perimeter στον Καναδά.

  Η Ελληνίδα «Αϊνστάιν»   

ΑΣΗΜΙΝΑ ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗ

H Ασημίνα Αρβανιτάκη είναι η πρώτη γυναίκα κάτοχος έδρας στο κορυφαίο Ινστιτούτο Θεωρητικής Φυσικής Perimeter στον Καναδά.

Η νέα έδρα «Αρίσταρχος» συγχρηματοδοτείται από το Ινστιτούτο Perimeter και από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Στόχος είναι αφενός να υποστηριχθεί η πρωτοποριακή έρευνα της Ελληνίδας φυσικού πάνω στη φύση του σύμπαντος και αφετέρου να ενισχυθούν οι δεσμοί του Ινστιτούτου με την Ελλάδα στο επίπεδο της έρευνας και της εκπαίδευσης-επιμόρφωσης νέων επιστημόνων.

«Έχω δουλέψει σε μέρη όπως το Berkeley, Stanford, επισκέπτομαι το CERN κάθε καλοκαίρι, αλλά το Perimeter ήταν, ένας από τους οργανισμούς, όπου ένιωθα ως ερευνητής ότι οι δυνατότητες μου ήταν ατελείωτες. Αν είχα μια ιδέα στο κεφάλι μου και ήθελα πραγματικά να κάνω κάτι, κάποιος θα με βοηθήσει να το πετύχουμε αυτό. νιώθω όυι το περιβάλλον εδώ είναι απλά μεθυστικό», δήλωσε η Αρβανιτάκη.

Θα αφιερώσει την πενταετή θητεία της, στην προώθηση του δικού της έργου αιχμής και συμβάλλοντας στην εκπαίδευση και την κατάρτιση νέων στην Ελλάδα. Εκτός από πρώτη γυναίκα ερευνήτρια κάτοχος έδρας στο Ινστιτούτο Perimeter είναι πλέον και ένας από τους καλύτερα χρηματοδοτούμενους ακαδημαϊκούς στον Καναδά.

Η κ. Αρβανιτάκη εντάχθηκε στο δυναμικό του Perimeter Institute το 2014, μετά την απόκτηση του πτυχίου της από το Πανεπιστήμιο Αθηνών και την ολοκλήρωση του μεταπτυχιακού της από το Πανεπιστήμιο του Stanford. Πριν ξεκινήσει το έργο της στο Perimeter Institute, εργάστηκε ως επιστημονική συνεργάτης στο Stanford Institute for Theoretical Physics. Η κ. Αρβανιτάκη έχει περιγράψει την έρευνά της ως ευρεία και διεπιστημονική, πειραματιζόμενη με θεωρίες πέρα από το Καθιερωμένο Μοντέλο, συμπεριλαμβανομένων εννοιών όπως η υπερσυμμετρία, η σκοτεινή ύλη και οι επιπλέον διαστάσεις.

«Το μόνο που μπορώ να πω, ως κάποιος που προέρχεται από ένα μικρό χωριό στην Ελλάδα, αυτό είναι κάτι που ποτέ δεν ονειρεύτηκα», δήλωσε ο Ελληνίδα ερευνήτρια. «Το μόνο πράγμα που μπορώ ειλικρινά να πω είναι ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ για το προνόμιο να γίνω μέρος της ομάδας που προσπαθεί να βοηθήσει την Ελλάδα σε μια τέτοια ώρα ανάγκης» συμπλήρωσε.

Ενώ μεγάλο μέρος του τομέα της φυσικής των σωματιδίων ασχολείται με τη «φυσική υψηλών ενεργειών», η οποία απαιτεί τεράστιους επιταχυντές προκειμένου να συνθλίψει τα σωματίδια, η έρευνα της κ. Αρβανιτάκη εστιάζει στις δοκιμές του λεγόμενου «precision frontier». Στόχος των δοκιμών αυτών είναι να διερευνήσουν τη νέα φυσική με μετρήσεις υψηλής ακρίβειας που αποκαλύπτουν μικροσκοπικές αποκλίσεις, χρησιμοποιώντας πειράματα τα οποία, σε ορισμένες περιπτώσεις, είναι αρκετά μικρά για να χωρέσουν στην επιφάνεια ενός γραφείου.

«Η Ασημίνα είναι μία εξαιρετική φυσικός», λέει ο Neil Turok, Διευθυντής του Perimeter Institute. «Οι ιδέες της γεφυρώνουν τη θεωρία και το πείραμα με νέους και δημιουργικούς τρόπους. Πρόκειται για ένα σπάνιο ταλέντο, σήμερα πιο αναγκαίο από ποτέ, σε μία περίοδο που ο τομέας βρίσκεται στο κατώφλι επαναστατικών εξελίξεων. Χάρη στην υποστήριξη από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, η Ασημίνα θα έχει την ευκαιρία να επιδιώξει σημαντικές ανακαλύψεις».

________________

http://www.ellines.com/good-news/29058-h-ellinida-ainstain/

Τρεις ελληνικής καταγωγής επιστήμονες αποτελούν μέλη της ερευνητικής κοινοπραξίας MoEDAL που διεξάγεται στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Πυρηνικών Ερευνών (CERN)

Τρεις Έλληνες πρωτοπόροι στη διερεύνηση του διαστηματος

Η πρώτη επιστημονική δημοσίευση του πειράματος MoEDAL που διεξάγεται στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Πυρηνικών Ερευνών (CERN) και αφορά την έρευνα των μαγνητικών μονοπόλων, αποτελεί ένα βήμα προόδου για την ανακάλυψη αυτού του, προς το παρόν, υποθετικού σωματιδίου που αφορά τον μαγνητισμό.

Στο πρώτο στάδιο, όπως έγινε γνωστό, το πείραμα MoEDAL του CERN κατάφερε να μειώσει το εύρος αναζήτησης του μαγνητικού μονοπόλου. Τρεις ελληνικής καταγωγής επιστήμονες του εξωτερικού αποτελούν μέλη της ερευνητικής κοινοπραξίας MoEDAL, που αναζητά το μαγνητικό μονόπολο: οι καθηγητές Νίκος Μαυρόματος και Μαρία Σακελλαριάδου του τμήματος Φυσικής του King's College του Λονδίνου και η Βασιλική Μήτσου του Ινστιτούτου Σωματιδιακής Φυσικής του ισπανικού πανεπιστημίου της Βαλένθια.

Τις τελευταίες δεκαετίες, οι επιστήμονες προσπαθούν μέσω πειραμάτων να βρουν ενδείξεις μαγνητικών μονοπόλων στους επιταχυντές, συμπεριλαμβανομένου και του Μεγάλου Επιταχυντή Αδρονίων (LHC) του CERN. Τα θεωρητικά αυτά σωματίδια προβλέφθηκαν αρχικά από τον νομπελίστα φυσικό Πολ Ντιράκ στη δεκαετία του 1930, αλλά ποτέ έως τώρα δεν έχουν παρατηρηθεί.

Όπως στον ηλεκτρισμό υπάρχουν δύο φορτία, ένα θετικό και ένα αρνητικό, στον μαγνητισμό υπάρχουν δύο πόλοι, ο βόρειος και ο νότιος. Ενώ όμως είναι εύκολο να απομονωθεί ένα θετικό ή ένα αρνητικό ηλεκτρικό φορτίο, κανείς ως τώρα δεν έχει συναντήσει ένα απομονωμένο μαγνητικό φορτίο, δηλαδή ένα μονόπολο.

Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι ο μαγνητισμός θα μπορούσε να είναι μια ιδιότητα των στοιχειωδών σωματιδίων. Συνεπώς, όπως τα ηλεκτρόνια μεταφέρουν αρνητικό ηλεκτρικό φορτίο και τα πρωτόνια μεταφέρουν θετικό φορτίο, έτσι και τα μονόπολα θα μπορούσαν θεωρητικά να έχουν μόνο έναν πόλο βόρειο ή νότιο.

Αν τα μονόπολα πράγματι υπάρχουν, οι φυσικοί εκτιμούν ότι θα πρέπει να έχουν πολύ μεγάλη μάζα. Καθώς ο επιταχυντής του CERN παράγει συγκρούσεις σωματιδίων σε πρωτόγνωρες ενέργειες. Έτσι, οι φυσικοί ελπίζουν να παρατηρήσουν τέτοια σωματίδια. Για παράδειγμα, οι συγκρούσεις πρωτονίων υψηλής ενέργειας θα μπορούσαν να παράγουν ζεύγη μόνο βόρειου και αντίστοιχα μόνο νότιου μονoπόλου.

Το πείραμα MoEDAL (moedal.web.cern.ch) στον LHC έχει σχεδιαστεί ειδικά για να ανιχνεύσει αυτά τα μονόπολα. Αποτελείται από έναν μεγάλο παθητικό ανιχνευτή, που έχει εγκατασταθεί κοντά στο πείραμα LHCb. Ένα παγιδευμένο μονόπολο θα εκδήλωνε την παρουσία του κατά τη σάρωση του ανιχνευτή από ένα μαγνητόμετρο που καταγράφει την ύπαρξη μαγνητικού πεδίου.

Η πρώτη δημοσίευση της ερευνητικής κοινοπραξίας MoEDAL στο περιοδικό φυσικής υψηλών ενεργειών «Journal of High Energy Physics», βασίζεται στην ανάλυση των δεδομένων που συλλέχθηκαν κατά την πρώτη περίοδο λειτουργίας του LHC. Αν και ακόμη δεν υπάρχει καμία ένδειξη για παγιδευμένα μονόπολα, τα αποτελέσματα επέτρεψαν στο πείραμα MoEDAL να θέσει νέα όρια στη μάζα τους, υποθέτοντας έναν πιθανό τρόπο παραγωγής αυτών των υποθετικών σωματιδίων.

Το MoEDAL τώρα εργάζεται ενεργά για την ανάλυση των επόμενων δεδομένων που συλλέχθηκαν από το 2015 και μετά, όταν πλέον ο ανιχνευτής είχε τεθεί σε πλήρη λειτουργία, με ορατή, κατά τους επιστήμονες, την πιθανότητα επαναστατικών ανακαλύψεων στο πεδίο της Φυσικής.

_____________

http://efhmeris.blogspot.gr/2016/08/3.html

Στίβεν Χόκιγνκ: Όσο το 1% θα κατέχει όσο το 99% των ανθρώπων και όσο το 10% θα καταδυναστεύει το 90% φυσικά θα επέλθει καταστροφή!

Δημήτρης Κ. Τζανακάκης

Χόκινγκ: Αν δεν επαναπροσδιορίσουμε τον ρόλο του πλούτου θα καταστραφούμε ως είδος - Ολόκληρο το άρθρο του. // (Όσο το 1% θα κατέχει όσο το 99% των ανθρώπων και όσο το 10% θα καταδυναστεύει το 90% φυσικά θα επέλθει καταστροφή! Είναι ο μονόδρομος του καπιταλισμού εφ' όσον δεν ανατρέπεται. Γιατί ακριβώς ο καπιταλισμός φύσει και θέσει είναι α π ά ν θ ρ ω π ο ς. .....................................................................  Δ.Τζ.)

Ο διάσημος φυσικός Στίβεν Χόκιγνκ σε άρθρο του στην εφημερίδα Guardian εκφράζει την απαισιοδοξία του για το μέλλον του ανθρώπινου είδους αν η ανθρωπότητα δεν επαναπροσδιορίσει το ρόλο του πλούτου και του χρήματος στη σύγχρονη κοινωνία.

Ο Βρετανός Στίβεν Χόκιγνκ μέσα από το άρθρο του, το οποίο έγραψε με αφορμή το Brexit, προτείνει μια νέα αφήγηση, καλεί σε αλλαγή των θεμελιωδών παραδοχών σχετικά με τον πλούτο, την ιδιοκτησία, το «“δικό μου” και “δικό σου”», μακριά από τον «στενόμυαλο ορισμό του πλούτου και από την αποτυχία μας να τον κατανέμουμε πιο δίκαια, τόσο στο εθνικό επίπεδο, όσο και πέραν των εθνικών συνόρων».

«Αν δεν συμβεί αυτό δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος για τη μακροπρόθεσμη προοπτική του είδους μας […] Πρέπει να μάθουμε να τον μοιραζόμαστε με περισσότερη δικαιοσύνη. Αν το κάνουμε αυτό, τότε δεν υπάρχει κανένα όριο σε εκείνα που οι άνθρωποι μπορούν να επιτύχουν από κοινού», σημειώνει.

Ολόκληρο το άρθρο:

«Έχουν τα χρήματα σημασία; Μήπως ο πλούτος μας κάνει πιο πλούσιους; Αυτά μπορεί να φαίνονται κάπως περίεργα ως ερωτήματα για έναν φυσικό, όπως είμαι εγώ, αλλά θα προσπαθήσω να απαντήσω πως σχετίζονται.

Η απόφασή του δημοψηφίσματος της Βρετανίας είναι μια υπενθύμιση ότι όλα συνδέονται μεταξύ τους και ότι, αν θέλουμε να κατανοήσουμε τη θεμελιώδη φύση του σύμπαντος, θα ήταν πολύ ανόητο να αγνοήσουμε το ρόλο που παίζει ο πλούτος και το χρήμα στην κοινωνία μας.

Έχω υποστηρίξει κατά τη διάρκεια της εκστρατείας πριν το δημοψήφισμα πως θα ήταν λάθος για τη Βρετανία να αποχωρήσει από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Είμαι λυπημένος για το αποτέλεσμα, αλλά αν έχω μάθει ένα μάθημα στη ζωή μου, αυτό είναι να κάνω το καλύτερο με αυτό που έχω.

Τώρα λοιπόν πρέπει να μάθουμε να ζούμε εκτός της ΕΕ, αλλά για να διαχειριστεί με επιτυχία το μέλλον, θα πρέπει να κατανοήσουμε γιατί ο βρετανικός λαός έκανε αυτήν την επιλογή.

Πιστεύω ότι ο πλούτος, ο τρόπος που τον αντιλαμβανόμαστε και ο τρόπος που τον μοιραζόμαστε, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην απόφασή τους.

Όπως δήλωσε και η ίδια η νέα πρωθυπουργός, Τερέζα Μέι, στην πρώτη της ομιλία: «Πρέπει να μεταρρυθμίσουμε την οικονομία μας κατά τέτοιο τρόπο που θα επιτρέψει σε περισσότερους ανθρώπους να μοιραστούν την ευημερία της χώρας».

Όλοι γνωρίζουμε ότι τα χρήματα είναι σημαντικά. Ένας από τους λόγους που πίστευα ότι θα ήταν λάθος να εγκαταλείψει η Βρετανία την ΕΕ είχε σχέση με τις επιχορηγήσεις/επιδοτήσεις.

Οι Βρετανοί επιστήμονες χρειάζονται όλα αυτά τα χρήματα που λαμβάνουν μέχρι σήμερα, και μία σημαντική πηγή της εν λόγω χρηματοδότησης είναι εδώ και πολλά χρόνια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Χωρίς αυτές τις επιδοτήσεις, πολύ σημαντικό επιστημονικό και ερευνητικό έργο δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί. Υπάρχουν ήδη άλλωστε κάποια πρότζεκτ Βρετανών επιστημόνων που έχουν παγώσει και θα πρέπει σύντομα η κυβέρνηση μας να αντιμετωπίσει το ζήτημα αυτό.

Τα χρήματα είναι επίσης σημαντικά γιατί είναι απελευθερωτικά για τους ανθρώπους. Έχω μιλήσει και στο παρελθόν για την ανησυχία μου ότι οι περικοπές των κρατικών δαπανών στη Βρετανία θα μειώσουν ακόμη περισσότερο την υποστήριξη που παρέχεται σε μαθητές με αναπηρία, υποστήριξη καθοριστική και για την δική μου καριέρα.

Στην περίπτωσή μου, φυσικά, τα χρήματα όχι απλώς βοηθήσαν την επαγγελματική σταδιοδρομία μου, αλλά είναι επίσης αυτά που με κράτησαν κυριολεκτικά ζωντανό.

Γι ‘αυτό και θα ήμουν το τελευταίο πρόσωπο που θα επέκρινε τη σημασία του χρήματος. Ωστόσο, αν και ο πλούτος έχει παίξει ένα σημαντικό, πρακτικό ρόλο στη ζωή μου, έχω μια διαφορετική σχέση με αυτό, απ’ ότι έχουν οι περισσότεροι άνθρωποι.

Το να πληρώσω δηλαδή για τη φροντίδα μου ως άνθρωπος με σοβαρή αναπηρία είναι ασφαλώς ζωτικής σημασίας, η απόκτηση όμως μιας περιουσίας δεν είναι.

Δεν ξέρω καν τι θα έκανα αν αποκτούσα ένα άλογο κούρσας, ή μια «Ferrari», ακόμα και αν μπορούσα οικονομικά να τα αντέξω. Γι ‘αυτό και βλέπω τα χρήματα ως διαμεσολαβητή, ως ένα μέσο για έναν σκοπό – είτε πρόκειται για ιδέες, είτε για την υγεία, είτε για την ασφάλεια – αλλά ποτέ ως αυτοσκοπό.

Είναι ενδιαφέρον ότι πολλοί θεωρούσαν αυτήν τη στάση -μέχρι πρόσφατα- ως μια προβλέψιμη εκκεντρικότητα ενός ακαδημαϊκού του Κέμπριτζ, ενώ τώρα όλο και πιο πολλοί την αποδέχονται. Οι άνθρωποι αρχίζουν να αμφισβητούν την αξία του πλούτου.

Και θέτουν ουσιαστικά ερωτήματα: Είναι η γνώση ή η εμπειρία πιο σημαντικά από τα χρήματα; Μπορεί ο πλούτος να σταθεί εμπόδιο στο δρόμο της εκπλήρωσης; Μπορεί στα αλήθεια να μας ανήκει κάτι, ή είμαστε απλά παροδικοί κάτοχοι;

Αυτά τα ερωτήματα οδηγούν σε μια σημαντική αλλαγή στη συμπεριφορά μας, η οποία με τη σειρά της εμπνέει κάποιες πρωτοποριακές μορφές επιχειρήσεων, καθώς και νέες ιδέες. Αυτά έχουν ονομαστεί χαρακτηριστικά «Cathedral Projects», ως μια ισοδύναμη, σύγχρονη αναφορά στις μεγάλες, καθολικές εκκλησίες, που κατασκευάστηκαν ως μέρος της προσπάθειας της ανθρωπότητας να γεφυρώσει τον ουρανό με τη γη και να φτάσει στον Θεό.

Αυτές οι ιδέες ξεκίνησαν μέσα από μια γενιά, με την ελπίδα ότι η επόμενη θα αναλάβει τις προκλήσεις που παρουσιάζονται.

Ελπίζω και πιστεύω ότι οι άνθρωποι θα αγκαλιάσουν ακόμη περισσότερο αυτές τις ιδέες στο μέλλον, γιατί βιώνουμε πια ιδιαίτερα επικίνδυνες στιγμές.

Ο πλανήτης μας και η ανθρωπότητα ως είδος, αντιμετωπίζει πολλαπλές προκλήσεις. Αυτές οι προκλήσεις είναι παγκόσμιες και πολύ σοβαρές – η αλλαγή του κλίματος, η παραγωγή τροφίμων, ο υπερπληθυσμός, ο αποδεκατισμός των άλλων ειδών, οι επιδημικές νόσοι, η μόλυνση των ωκεανών κτλ.

Τέτοια ζητήματα απαιτούν από εμάς να συνεργαστούμε, σε ένα κοινό όραμα και με μια συνεργατική λογική που θα διασφαλίσει ότι η ανθρωπότητα θα επιβιώσει.

Θα πρέπει για αυτό να προσαρμοστούμε, να επανεξετάσουμε, να αναπροσανατολιστούμε και να αλλάξουμε κάποιες από τις θεμελιώδεις παραδοχές μας σχετικά με το τι εννοούμε με τον όρο πλούτο, ιδιοκτησία, «δικό μου» και «δικό σου». Ακριβώς όπως μαθαίνουμε στα παιδιά να μοιράζονται.

Αν αποτύχουμε, οι δυνάμεις που συνέβαλαν στο Brexit, ο φθόνος και ο απομονωτισμός, όχι μόνο στη Βρετανία αλλά σε όλο τον κόσμο, που τροφοδοτείται από έναν στενόμυαλο ορισμό του πλούτου και από την αποτυχία μας να τον κατανέμουμε πιο δίκαια, τόσο στο εθνικό επίπεδο, όσο και πέραν των εθνικών συνόρων, θα ενισχυθούν.

Αν συμβεί τελικά αυτό, δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος για τη μακροπρόθεσμη προοπτική του είδους μας.

Αλλά μπορούμε και θα τα καταφέρουμε. Οι άνθρωποι είναι ένα ον ατέλειωτα πολυμήχανο, αισιόδοξο και ευπροσάρμοστο. Πρέπει να διευρύνουμε τον ορισμό του πλούτου και να συμπεριλάβουμε σε αυτόν τις γνώσεις, τους φυσικούς πόρους και το ανθρώπινο δυναμικό.

Την ίδια στιγμή πρέπει να μάθουμε να τον μοιραζόμαστε με περισσότερη δικαιοσύνη.

Αν το κάνουμε αυτό, τότε δεν υπάρχει κανένα όριο σε εκείνα που οι άνθρωποι μπορούν να επιτύχουν από κοινού.»

tvxs.gr
http://www.nostimonimar.gr/chokingk-an-den-epanaprosdioris…/

Η διαίσθηση είναι μια λογική διαδικασία του εγκεφάλου !

   Βιβλίο    

Brene Brown, «Ευτυχώς που δεν είμαι τέλειος»

Σύμφωνα με την Brene Brown, στο βιβλίο της «Ευτυχώς που δεν είμαι τέλειος» Εκδόσεις "Η Δυναμική της Επιτυχίας", η διαίσθηση είναι μια λογική διαδικασία του εγκεφάλου.

Η διαίσθηση δεν είναι ανεξάρτητη από οποιαδήποτε λογική διαδικασία. Και μάλιστα, οι ψυχολόγοι πιστεύουν ότι είναι μια ταχύτατη ασυνείδητη διαδικασία συσχέτισης - κάτι σαν νοητικό παζλ. Ο εγκέφαλος παρατηρεί κάτι, σκανάρει τα αρχεία του και ταιριάζει αυτό που παρατηρεί με τις υπάρχουσες αναμνήσεις, γνώσεις και εμπειρίες.

Μόλις συνθέσει μια σειρά από ταιριάσματα, έχουμε μια «διαίσθηση» πάνω σε αυτό που παρατηρήσαμε. Μερικές φορές, η διαίσθηση ή το ένστικτο μας μας λέει αυτό που χρειάζεται να ξέρουμε. Άλλες φορές μας οδηγεί προς την αναζήτηση δεδομένων και τη λογική. Όπως φαίνεται, η διαίσθηση μπορεί να είναι εκείνη η σιγανή εσωτερική φωνή, αλλά δεν περιορίζεται σε ένα μόνο είδος μηνύματος. Πολλές φορές μας ψιθυρίζει: «Ακολούθησε το ένστικτο σου». Άλλες φορές φωνάζει: «Εξέτασε το αυτό! Δεν έχουμε αρκετές πληροφορίες!»

Μέσα από την ερευνά μου, ανακάλυψα ότι αυτό που κάνει τη φωνή της διαίσθησης να σωπάσει είναι η ανάγκη μας για βεβαιότητα. Οι περισσότεροι από εμάς δεν είμαστε και πολύ καλοί στο να μην ξέρουμε. Μας αρέσουν η σιγουριά και οι εγγυήσεις τόσο πολύ, που δεν δίνουμε προσοχή στα αποτελέσματα της διαδικασίας συσχέτισης που εκτελεί ο εγκέφαλος μας.

Για παράδειγμα, αντί να σεβαστούμε το δικό μας ισχυρό εσωτερικό ένστικτο, φοβόμαστε και ψάχνουμε την επιβεβαίωση από τους άλλους.

• «Εσύ τι νομίζεις;»

• «Τι λες, να το κάνω;»

• «Πιστεύεις ότι είναι καλή ιδέα, ή νομίζεις ότι θα το μετανιώσω;»

• «Τι θα έκανες εσύ στη θέση μου;»

Συνήθως, η απάντηση που παίρνουμε σε αυτές τις ερωτήσεις είναι: «Δεν είμαι και τόσο σίγουρος για το τι να κάνεις. Τι λέει το ένστικτο σου;» Να’ το πάλι! Τι λέει το ένστικτο σου;

Κι εμείς, κουνάμε το κεφάλι και λέμε «δεν ξέρω», ενώ η πραγματική απάντηση είναι: «Δεν έχω ιδέα τι λέει το ένστικτο μου. Δεν έχω μιλήσει μαζί του εδώ και χρόνια».

Γιατί κάνουμε δημοσκόπηση στους άλλους πριν πάρουμε μια απόφαση; Συνήθως επειδή δεν εμπιστευόμαστε αυτό που εμείς ξέρουμε, γιατί μας φαίνεται πολύ αβέβαιο και πολύ αόριστο. Θέλουμε διαβεβαιώσεις, θέλουμε κάποιον που να πάρει μερίδιο της ευθύνης αν τα πράγματα πάνε στραβά. Μου είναι πολύ γνώριμο όλο αυτό - είμαι επαγγελματίας σ’ αυτού του είδους τις δημοσκοπήσεις. Όταν πρόκειται να πάρω μια δύσκολη απόφαση και νιώθω αποσυνδεδεμένη από τη διαίσθηση μου, αισθάνομαι την ανάγκη να κάνω γκάλοπ στους πάντες γύρω μου. Τώρα όμως, όταν μπαίνω σ’ αυτή τη διαδικασία, χτυπάει ο συναγερμός — ξέρω ότι νιώθω ευάλωτη σχετικά με την απόφαση που χρειάζεται να πάρω.

Όταν μάθουμε να εμπιστευόμαστε τη διαίσθηση μας, μπορεί ακόμα και να μας πει ότι δεν έχουμε καλό ένστικτο για κάτι και χρειαζόμαστε περισσότερες πληροφορίες. Ένα ακόμα παράδειγμα για το πώς η ανάγκη μας για βεβαιότητα σαμποτάρει τη διαίσθησή μας είναι όταν αγνοούμε τις προειδοποιήσεις που μας στέλνει το ένστικτο μας για να σταματήσουμε να πιέζουμε τα πράγματα, να μαζέψουμε περισσότερες πληροφορίες, ή να τσεκάρουμε τις προσδοκίες μας σε σχέση με την πραγματικότητα:

• «Μωρέ θα το κάνω! Δεν με νοιάζει τίποτα!»

• «Κουράστηκα να το σκέφτομαι και να το ξανασκέφτομαι. Με αγχώνει πολύ όλο αυτό».

• «Προτιμώ να το κάνω τώρα αμέσως παρά να περιμένω έστω και ένα δευτερόλεπτο παραπάνω».

• «Μου είναι ανυπόφορο να μην ξέρω».

Όταν βουτάμε με το κεφάλι στις μεγάλες αποφάσεις, ίσως αυτό γίνεται επειδή δεν θέλουμε να ξέρουμε τις απαντήσεις που μπορεί να προκύψουν αν κάνουμε με επιμέλεια την ερευνά μας γύρω από το θέμα. Ξέρουμε ότι τα στοιχεία που θα βρούμε μπορεί να μας απομακρύνουν από αυτό που νομίζουμε ότι θέλουμε.

Πάντα λέω στον εαυτό μου: «Αν ετοιμάζεσαι να πάρεις μιαν απόφαση για να κάνεις κάτι και φοβάσαι να κάνεις τους υπολογισμούς ή να πάρεις χαρτί και μολύβι και να κάτσεις να γράψεις τα υπέρ και τα κατά, καλύτερα να μην το κάνεις». Όταν το μόνο που θέλουμε είναι να ξεμπερδέψουμε με τη διαδικασία της απόφασης, είναι καλό να αναρωτηθούμε μήπως απλώς δεν αντέχουμε να περιμένουμε όσο χρειάζεται μέχρι να το σκεφτούμε καλά και να αποφασίσουμε συνειδητά - η αναμονή μας κάνει να νιώθουμε ευάλωτοι.

Όπως βλέπεις λοιπόν, η διαίσθηση δεν έχει να κάνει πάντα με το να παίρνεις τις απαντήσεις από μέσα σου. Μερικές φορές, όταν συνδεόμαστε με την εσωτερική μας σοφία μας λέει ότι δεν γνωρίζουμε αρκετά ώστε να πάρουμε μιαν απόφαση και χρειάζεται να το ερευνήσουμε περισσότερο.

Να λοιπόν ποιος είναι ο ορισμός της διαίσθησης στον οποίο κατέληξα μετά την ερευνά μου:

Η διαίσθηση δεν είναι μόνο ένας τρόπος γνώσης. Είναι η ικανότητά μας να αφήνουμε χώρο για την αβεβαιότητα, και η προθυμία μας να εμπιστευόμαστε τους πολλούς τρόπους που υπάρχουν για να αποκτούμε τη γνώση, όπως το ένστικτο, η εμπειρία, η πίστη και η λογική.

________________

enallaktikidrasi
http://conspiracyfeeds.blogspot.gr/2016/07/blog-post_22.html?spref=fb

«Η Μεταφυσική Ποιητική και το Ψυχόδραμα της Ελληνικής Μυθολογίας» του Θανάση Πάνου

Άλαν Τούρινγκ 

1912 – 1954

Διαπρεπής Άγγλος μαθηματικός, θεωρητικός της Λογικής, κρυπτογράφος και πρωτοπόρος στην ανάπτυξη της θεωρίας των υπολογιστών. Ο Τούρινγκ έθεσε τα θεμέλια της σύγχρονης πληροφορικής, καθόρισε τα κριτήρια της τεχνητής νοημοσύνης, αποκωδικοποίησε τους μυστικούς κώδικες του γερμανικού στρατού (γεγονός που έσωσε εκατομμύρια ζωές και συνέβαλε να λήξει ταχύτερα ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος) και σχεδόν έλυσε ένα βιολογικό αίνιγμα στη μορφογένεση, το οποίο ακόμη παραμένει ανεξιχνίαστο για τους ερευνητές.

Ο Άλαν Μάθισον Τούρινγκ (Alan Mathison Turing, ορθότερη προφορά: Τιούρινγκ) γεννήθηκε στη συνοικία Πάντιγκτον του Λονδίνου στις 23 Ιουνίου 1912. Ο πατέρας του ήταν υπάλληλος στη βρετανική αποικιοκρατική διοίκηση στην Ινδία κι επέστρεψε με τη σύζυγό του Έθελ στο Λονδίνο, επειδή ήθελαν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους στη Μεγάλη Βρετανία. Όμως, η δουλειά του πατέρα του απαιτούσε να βρίσκεται για μεγάλα χρονικά διαστήματα στην Ινδία κι έτσι τα δύο παιδιά του ζεύγους Τούρινγκ  μεγάλωσαν με φίλους της οικογένειας στην Αγγλία, προκειμένου να μην διακινδυνεύσει η υγεία τους στις αποικίες.

Στα 13 του αποκαλύφθηκε το ταλέντο του Άλαν Τούρινγκ στα μαθηματικά, αν και τα γραπτά του χαρακτηρίζονταν από τους καθηγητές του «ακατάστατα και πρόχειρα». Το 1928, σε ηλικία 16 ετών, μελέτησε την εργασία του Άλμπερτ Αϊνστάιν και όχι μόνο την κατάλαβε, αλλά προεξέτεινε τα ερωτήματα του Αϊνστάιν για τους νόμους του Νεύτωνα για την κίνηση, σ' ένα κείμενο το οποίο δεν δημοσιεύθηκε. Τα χρόνια εκείνα ανακαλύπτει την ομοφυλοφιλία του και ερωτεύεται ένα συμμαθητή του, ονόματι Κρίστοφερ Μόρκομ, ο οποίος όμως λίγους μήνες αργότερα πεθαίνει από βοοειδή φυματίωση, μετά από κατανάλωση μολυσμένου γάλακτος αγελάδας. Η απώλεια αυτή κλονίζει την πίστη του. Τον οδηγεί στον αθεϊσμό και στην πεποίθηση ότι όλα τα φαινόμενα έχουν υλιστική βάση.

Μετά το σχολείο γίνεται δεκτός στο Βασιλικό Κολλέγιο (King's College) του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, όπου σπουδάζει μαθηματικά, με καθηγητές, μεταξύ άλλων, τον μαθηματικό και οικονομολόγο Τζον Μέιναρντ Κέινς και τον συγγραφέα Ε. Μ. Φόρστερ. Το 1936 δημοσιεύει την πραγματεία «On Computable Numbers, with an Application to the Entscheidungsproblem», που αναγνωρίζεται ως το λαμπρότερο έργο του. Στο άρθρο αυτό αποδεικνύει ότι υπάρχουν ορισμένα μαθηματικά προβλήματα που δεν μπορούν να επιλυθούν δια μιας σταθεράς, καθορισμένης διεργασίας, την οποία χαρακτήριζε ως διεργασία που μπορεί να εκτελεστεί από αυτόματη μηχανή. Αποδείκνυε, ακόμη, τη δυνατότητα κατασκευής μιας μηχανής γενικής χρήσης («Μηχανή Τούρινγκ»), η οποία, καταλλήλως προγραμματιζόμενη, θα μπορούσε να εκτελέσει το έργο οποιασδήποτε κατασκευασμένης για την επίλυση ειδικών προβλημάτων μηχανής. Αυτή ιδέα μια μηχανής γενικής χρήσης αποτέλεσε τη θεωρητική βάση για τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, που εμφανίστηκαν τη δεκαετία του '40.

Ο Τούρινγκ συνέχισε τις σπουδές του στα Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον στις ΗΠΑ και το 1938 αναγορεύτηκε διδάκτορας μαθηματικών, με τη διατριβή «Systems of Logic Based on Ordinals», υπό την επίβλεψη του καθηγητή Αλόνζο Τσερτς. Με την αποφοίτησή του δέχτηκε τη θέση του καθηγητή μαθηματικής λογικής που του προσφέρθηκε στο King's College, όπου και θα μπορούσε να είχε παραμείνει, αν δεν μεσολαβούσε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος και η εφεύρεση της «μηχανής Τούρινγκ».

Την άνοιξη του 1940 προσέφερε τις υπηρεσίες του στη Σχολή Κωδίκων και Κρυπτογραφίας της βρετανικής κυβέρνησης, σε μια περίοδο που ο πρωθυπουργός Γουίνστον Τσόρτσιλ βρισκόταν στα πρόθυρα απελπισίας. Οι Γερμανοί είχαν σπάσει τον αγγλικό κώδικα μετάδοσης σημάτων και με τις πληροφορίες που αποσπούσαν βύθιζαν τα πλοία του βρετανικού ναυτικού το ένα μετά το άλλο. Ο Τούρινγκ ενσωματώθηκε γρήγορα στην ομάδα και με την καθοριστική συνεισφορά του αποκρυπτογραφήθηκε ο κώδικας Enigma της Λουφτβάφε. Έτσι, εξουδετερώθηκε ο ραδιοφάρος  Knickebein, που κατηύθυνε τα γερμανικά βομβαρδιστικά στην Αγγλία.

Κάθε φορά που οι Γερμανοί τροποποιούσαν τους κωδικούς επικοινωνίας, ο Τούρινγκ τους αποκρυπτογραφούσε ολοένα και με μεγαλύτερη ευχέρεια. Έτσι, ο Τσόρτσιλ μάθαινε τα πάντα για τις επικείμενες κινήσεις των αντιπάλων του, για τα σχέδια εναντίον της Ελλάδας, ακόμη και για την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα. Ο ρόλος του Τούρινγκ, όμως, ο οποίος για λόγους εθνικής ασφάλειας αναγνωρίστηκε πολύ μετά τον θάνατό του, υπήρξε καθοριστικός, τόσο για το σπάσιμο του κώδικα «Enigma», όσο και για τον σχεδιασμό ενός πρωτόγονου (για τα σημερινά δεδομένα) ηλεκτρονικού υπολογιστή, που αποκωδικοποιούσε με μεγάλη ταχύτητα τις επικοινωνίες των ναζιστών στον Ατλαντικό.

Το 1945, μετά τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, προσελήφθη στο νεοϊδρυθέν Τμήμα Μαθηματικών του Βρετανικού Εργαστηρίου Φυσικής στο Λονδίνο, όπου του δόθηκε η δυνατότητα να κατασκευάσει την πρώτη αληθινή «μηχανή Τούρινγκ», την ονομαζόμενη ACE (Automatic Computing Engine). Γρήγορα, όμως, ανακάλυψε, προς μεγάλη δυστυχία του, ότι η γραφειοκρατία και οι αλλεπάλληλες αναβολές θα στέκονταν εμπόδιο στην πραγματοποίηση των ιδεών του και αποφάσισε να αποχωρήσει και να επιστρέψει στο Κέιμπριτζ.

Το 1948 εγκαταστάθηκε στο Μάντσεστερ, δεχόμενος πρόταση του τοπικού πανεπιστημίου για την κατασκευή ενός υπολογιστή, όπως τον περιέγραφε ο ίδιος σ' ένα δημοσίευμά του το 1939. Ήταν ο MADAM, όπως τον αποκάλεσε ο Τύπος (Manchester Automatic Digital Machine), ο υπολογιστής με τη μεγαλύτερη χωρητικότητα μνήμης εκείνη την εποχή. Οι προσπάθειές του για την κατασκευή των πρώτων υπολογιστών και την ανάπτυξη των πρώτων μεθόδων προγραμματισμού υπήρξαν κεφαλαιώδους σημασίας. Υποστήριξε, επίσης, σθεναρά τη θεωρία ότι μπορούσαν να κατασκευαστούν υπολογιστές με ικανότητα σκέψης. Οι δημοσιεύσεις του έτυχαν ευρείας αναγνώρισης και αποτέλεσαν το θεμέλιο της έρευνας για την τεχνητή νοημοσύνη.

Λάτρης της βιολογίας, ο Τούρινγκ θα εφαρμόσει το μαθηματικό του ταλέντο στη μορφογένεση, δηλαδή πώς τα ζώα και τα φυτά αναπτύσσουν ορισμένα μοντέλα μορφών, όπως οι ρίγες της ζέβρας ή οι κηλίδες της αγελάδας, θεωρίες οι οποίες ακόμη απασχολούν τους βιολόγους. Το 1952 ο Τούρινγκ θα δημοσιεύσει το πρώτο μέρος της εργασίας του για τη μορφογένεση, η οποία θα παραμείνει ημιτελής.

Η ζωή του Τούρινγκ θα πάρει τραγική τροπή τον Ιανουάριο του 1952. Στο Μάντσεστερ, ύστερα από ληστεία στο σπίτι όπου κατοικούσε, ομολόγησε στην αστυνομία ότι διατηρούσε ερωτική σχέση με έναν από τους υπόπτους του εγκλήματος, ονόματι Άρνολντ Μάρεϊ. Οι ομοφυλοφιλικές σχέσεις την εποχή εκείνη θεωρούνταν έγκλημα στη Μεγάλη Βρετανία και ο Τούρινγκ δικάστηκε και βρέθηκε ένοχος. Γλίτωσε τη φυλακή, αλλά υποβλήθηκε σε σειρά εμβολιασμών με ορμόνες οιστρογόνων, που σκόπευαν να «καταστείλουν» τις επιθυμίες του, με αποτέλεσμα να αναπτύξει γυναικομαστία και να παρουσιάσει συμπτώματα κατάθλιψης. «Μεγαλώνει το στήθος μου» έλεγε τρομαγμένος σ' έναν φίλο του.

Στις 7 Ιουνίου 1954, ο Άλαν Τούρινγκ βρέθηκε νεκρός στο κρεβάτι του. Στο κομοδίνο υπήρχε ακουμπισμένο ένα μισοφαγωμένο μήλο, επαλειμμένο με κυάνιο. Ήταν μόλις 41 ετών. Φημολογείται ότι η γνωστή εταιρεία πληροφορικής Apple διάλεξε ως λογότυπό της ένα μισοφαγωμένο μήλο για να αποτίσει φόρο τιμής σε αυτή τη διάνοια της πρώιμης επιστήμης της Πληροφορικής.

Ο Τούρινγκ υπήρξε μια εκκεντρική προσωπικότητα στη συντηρητική αγγλική κοινωνία των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων. Ήταν εσωστρεφής, άθεος, δεινός μαραθωνοδρόμος (ένας τραυματισμός στο ισχίο τον απέκλεισε από τη βρετανική Ολυμπιακή ομάδα του 1948), εργαζόταν εκ θεμελίων (αγνοώντας την εργασία των προκατόχων του), δεν έκρυβε την ομοφυλοφιλία του και ούτε σεβόταν τα αυστηρά επιστημονικά «σύνορα» της εποχής του (όντας ένας «καθαρός» μαθηματικός, που εισέβαλε στα πεδία της μηχανικής και της ηλεκτρονικής).

Η αυξανόμενη απομόνωσή του, το δικαστικό σκάνδαλο, η αυτοκτονία του και το γεγονός ότι δεν κατάφερε ποτέ να επιβραβευθεί για το έργο του, το οποίο στο πλαίσιο του «Ψυχρού Πολέμου» ήταν σε μεγάλο μέρος του χαρακτηρισμένο ως απόρρητο, άφησαν τον ίδιο και το έργο του στη σκιά για μεγάλο χρονικό διάστημα.

 Περί Πηγών...

______________

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/489#ixzz4At5qOC9H